<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE ArticleSet PUBLIC "-//NLM//DTD PubMed 2.7//EN" "https://dtd.nlm.nih.gov/ncbi/pubmed/in/PubMed.dtd">
<ArticleSet>
<Article>
<Journal>
				<PublisherName>دانشگاه فرهنگیان</PublisherName>
				<JournalTitle>پویش در آموزش علوم انسانی</JournalTitle>
				<Issn>2717-2260</Issn>
				<Volume>3</Volume>
				<Issue>7</Issue>
				<PubDate PubStatus="epublish">
					<Year>2017</Year>
					<Month>06</Month>
					<Day>22</Day>
				</PubDate>
			</Journal>
<ArticleTitle>واکاوی آرایه های ادبی در اشعار مَظلُوم خُنجِی</ArticleTitle>
<VernacularTitle>واکاوی آرایه های ادبی در اشعار مَظلُوم خُنجِی</VernacularTitle>
			<FirstPage>66</FirstPage>
			<LastPage>74</LastPage>
			<ELocationID EIdType="pii">483</ELocationID>
			
			
			<Language>FA</Language>
<AuthorList>
<Author>
					<FirstName>مهرداد</FirstName>
					<LastName>روشن زاده</LastName>
<Affiliation>دانش آموخته کارشناسی پیوسته ، زبان و ادبیات فارسی ،دانشگاه فرهنگیان</Affiliation>

</Author>
</AuthorList>
				<PublicationType>Journal Article</PublicationType>
			<History>
				<PubDate PubStatus="received">
					<Year>2017</Year>
					<Month>04</Month>
					<Day>06</Day>
				</PubDate>
			</History>
		<Abstract>تاج الدین محمود خُنجِی ، یکی از شاعران مشهور در ادب پارسی است . اگر وی را ، در شمار یکی از شاعران بلند - آوازه ی ادب پارسی به شمار آورده اند اغراق ننموده ایم . مسلماً ، شهرت وی به واسطه ی غزلیات زیبا و در عین حال با سوز و گداز اوست . با تأمّل در اشعار او در می یابیم که باریک اندیشی ها ، تصویر آفرینی و به ویژه جلوه های زیبا شناختی دانش بدیع چشم گیر و قابل مطالعه است . تصویر آفرینی های خاص استاد مَظلُوم ، و کاربرد آرایه های لفظی و بدیع وی - که بسامد قابل تأملّی را در برخی آرایه ها نشان می دهد – قابل اهمیت است . به نحوی که ، شاعر از ظرایف و دقایق ادبی به نحو اَحسن استفاده نموده است . بر این اساس نگارنده ، با بررسی نمونه هایی از شواهد شعری و مصادیق مُستخرج از دیوان در محور موضوع ، تحقیق و کاربردی نمودن اشعار مَدِّ نظر قرار گرفته است .</Abstract>
			<OtherAbstract Language="FA">تاج الدین محمود خُنجِی ، یکی از شاعران مشهور در ادب پارسی است . اگر وی را ، در شمار یکی از شاعران بلند - آوازه ی ادب پارسی به شمار آورده اند اغراق ننموده ایم . مسلماً ، شهرت وی به واسطه ی غزلیات زیبا و در عین حال با سوز و گداز اوست . با تأمّل در اشعار او در می یابیم که باریک اندیشی ها ، تصویر آفرینی و به ویژه جلوه های زیبا شناختی دانش بدیع چشم گیر و قابل مطالعه است . تصویر آفرینی های خاص استاد مَظلُوم ، و کاربرد آرایه های لفظی و بدیع وی - که بسامد قابل تأملّی را در برخی آرایه ها نشان می دهد – قابل اهمیت است . به نحوی که ، شاعر از ظرایف و دقایق ادبی به نحو اَحسن استفاده نموده است . بر این اساس نگارنده ، با بررسی نمونه هایی از شواهد شعری و مصادیق مُستخرج از دیوان در محور موضوع ، تحقیق و کاربردی نمودن اشعار مَدِّ نظر قرار گرفته است .</OtherAbstract>
		<ObjectList>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">مَظلُوم خُنجِی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">بدیع لفظی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">بدیع معنوی</Param>
			</Object>
			<Object Type="keyword">
			<Param Name="value">سیر شعر</Param>
			</Object>
		</ObjectList>
<ArchiveCopySource DocType="pdf">https://humanities.cfu.ac.ir/article_483_c1a0785969d41c5b29f7945bbadfb2bd.pdf</ArchiveCopySource>
</Article>
</ArticleSet>
